Przedmioty do codziennych rytuałów

Dawne rytuały na zwykły dzień

Tarot, runy, wahadła, bransoletki i łapacze snów, a przy każdym jego historia i wiara, która za nim stoi.

Każdy kiedyś zaczynał

Nie musisz znać się na tarocie ani runach. Wybierz historię, która Cię ciekawi. Przy każdej poznasz wierzenia, które za nią stoją.

  • Darmowa dostawa od 199 złW całej Polsce
  • 14 dni na zwrotOd dnia, w którym dostaniesz paczkę
  • Bezpieczne płatnościBLIK, karta, Apple Pay, Google Pay
  • Wysyłka w 24 h w dni roboczePaczka dociera w Polsce zwykle w 2 do 3 dni roboczych

Mediolan, ok. 1450

Tarot i wyrocznie

Z talii Visconti-Sforza, malowanej w Mediolanie na złotym tle, zaginęły dwie karty: Diabeł i Wieża. Reszta przetrwała prawie sześćset lat.

Wtedy grano nimi w tarocchi, grę w atuty. Ślady wróżenia z tarota pojawiają się dopiero w XVIII wieku.

Herbata stygnie, w głowie krąży jedno pytanie, a Ty odkrywasz trzy karty.

Wiele osób wierzy, że karta wyciągnięta w takiej chwili nie trafia się przypadkiem. Do takich wieczorów są tu talie tarota i wyroczni, pudełka na karty i obrusy.

Prezent dla kogoś, kto czyta karty? W poradniku podpowiadamy, co wybrać.

Skąd to wiemy

The Morgan Library & Museum, Visconti-Sforza Tarot Cards; World of Playing Cards, The Visconti-Sforza Tarot; R. Decker, T. Depaulis, M. Dummett, A Wicked Pack of Cards (1996); Encyclopædia Universalis, Tarot, Court de Gébelin, Cartomancie; Open Culture, Carl Jung on the Power of Tarot Cards (2023).

Bali, każdego ranka

Bransoletki

Rano na Bali kobieta stawia przy domowej kapliczce tacę z palmowego liścia. Układa na niej płatki i zapala kadzidło.

To canang sari, codzienna ofiara z wdzięczności. Stoi za nią myśl Tri Hita Karana: szczęście bierze się z dobrej relacji z tym, co boskie, z ludźmi i z ziemią.

U nas zostają zwykłe poranki, kiedy chcesz o czymś pamiętać, zanim dzień Cię porwie.

Po modlitwie w świątyni wierni dostają na nadgarstek tridatu, nitkę w trzech kolorach, i wierzą, że ich chroni. Bransoletka Tri Hita Karana nosi jedną intencję, na przykład Siłę albo Wdzięczność. Sprowadzamy je z Indonezji.

Szukasz prezentu z przesłaniem? Wybierz intencję, która pasuje do tej osoby.

Skąd to wiemy

UNESCO, Cultural Landscape of Bali Province: the Subak System as a Manifestation of the Tri Hita Karana Philosophy (whc.unesco.org/en/list/1194); NOW! Bali, Canang sari, Bali’s daily offering; Wikipedia, Canang sari; What’s New Indonesia, The spiritual significance of the Tridatu bracelet.

Jedna intencja na nadgarstek

Ameryka Północna, 1929

Łapacze snów

Nad kołyską wisi wierzbowa obręcz z siecią splecioną jak pajęczyna. Tak kobiety z ludu Odżibwejów pilnowały snu dziecka.

Opowiada się o Pajęczej Kobiecie, Asibikaashi, która opiekowała się dziećmi. Wierzono, że sieć zatrzyma wszystko złe, co krąży w powietrzu.

Kołyskę masz pewnie dawno za sobą. Zostały wieczory, kiedy gasisz światło i zostajesz z myślami.

Nazwa „łapacz snów” przyjęła się dopiero w latach 70. XX wieku, razem z popularną wersją: dobre sny przechodzą przez środek, a złe zostają w sieci do rana. Łapacze, które sprowadzamy, są robione ręcznie.

Myślisz o łapaczu snów na prezent? W poradniku piszemy, kiedy to dobry pomysł.

Skąd to wiemy

Frances Densmore, Chippewa Customs, Smithsonian BAE Bulletin 86 (1929), s. 113; C. Oberholtzer, Dream Catchers: Legend, Lore and Artifacts (2017); Wikipedia, Dreamcatcher.

Islandia, XIII w.

Runy

W islandzkiej pieśni Hávamál Odyn wisiał na wietrznym drzewie dziewięć nocy, zraniony włócznią. Spojrzał w dół, z krzykiem podniósł runy i spadł.

Runy były najpierw pismem rytym w drewnie i kamieniu. Już w I wieku Tacyt pisał, że Germanie wróżyli z gałązek ze znakami, rzucanych na białe płótno.

Tobie wystarczy woreczek, jedno pytanie i trzy kamienie wyciągnięte bez patrzenia.

Wierzono też, że wyryty znak może chronić. Na skandynawskich amuletach sprzed półtora tysiąca lat powtarza się słowo alu, które badacze czytają jako zaklęcie. Runy w sklepie są wyryte w kamieniach, na przykład w tygrysim oku albo labradorycie. Co oznacza każda z nich, opisujemy w poradniku.

Skąd to wiemy

Hávamál, st. 138–139 (Codex Regius, Islandia, XIII w.); Tacyt, Germania, rozdz. 10; Sigrdrífumál, st. 6; Wikipedia, Elder Futhark; Wikipedia, Alu (runic).

Trzy kamienie z woreczka

Saksonia, 1556

Wahadła

Na drzeworycie z 1556 roku górnik idzie po zboczu z rozwidloną gałązką. Gdy gałązka drgnie w dół, jego towarzysze zaczynają kopać.

Opisał to Georgius Agricola w De re metallica i nie ukrywał wątpliwości. Później gałązkę zastąpiło wahadło, a takie szukanie nazwano radiestezją.

Znasz chwilę, kiedy pytanie ma tylko dwie odpowiedzi, tak albo nie.

Radiesteci wierzą, że wahadło odpowiada ruchem. Najpierw sprawdzają, jak u nich wygląda „tak”, a jak „nie”. Do takich pytań są tu wahadła z kamieni i obrusy.

Skąd to wiemy

Georgius Agricola, De re metallica (1556), ks. II; Wikipedia, Dowsing; Wikipedia, Radiesthesia (Abbé Alexis Bouly); Wikipedia, Ideomotor phenomenon.