Łapacze snów

Część księży katolickich odradza łapacze snów i traktuje je jak amulet. Inni zwracają uwagę na to, z jaką intencją ktoś wiesza go w domu. My nie sprzedajemy łapaczy jako amuletów i nie obiecujemy, że coś sprawią: dla wielu osób to ręcznie robiona dekoracja z historią. Jeśli Twoja wiara mówi „nie”, uszanuj to i wybierz coś innego.

W zapisach o tradycji Odżibwejów łapacz snów był znakiem troski: matki i babcie wieszały go przy miejscu snu dziecka. W tych zapisach nie ma mowy o pechu ani o złej energii. Nie przypisujemy łapaczom żadnego działania, ani dobrego, ani złego.

Patrz na dwa wymiary: średnicę koła lub ramy oraz długość całkowitą z frędzlami albo piórami. Ta druga bywa nawet trzy razy większa. Wymiary podajemy przy każdym łapaczu. Zanim zamówisz, przyłóż miarkę do ściany i sprawdź, ile miejsca zostaje pod łapaczem.

Nie, i mówimy to wprost. Nasze łapacze snów nawiązują do tradycji Odżibwejów, ale nie nazywamy ich indiańskimi. Wszystkie sprowadzamy z Indonezji. Według naszego dostawcy łapacze z serii Bali robią rodzinne pracownie na wyspie. Jeśli zależy Ci na łapaczu z tej tradycji, szukaj go u twórców z ludów rdzennych Ameryki Północnej.

Z tradycji Odżibwejów (Ojibwe), rdzennego ludu znad Wielkich Jezior w Ameryce Północnej. W ich języku nazywa się asabikeshiinh, od słowa „pająk”. Etnografka Frances Densmore opisała w 1929 roku małe drewniane obręcze z siecią, wieszane na kołysce niemowlęcia: wierzono, że zatrzymają wszystko złe w powietrzu, tak jak pajęczyna zatrzymuje to, co w nią wpadnie. W latach 60. i 70. łapacz stał się symbolem wielu ludów rdzennych, a później popularną ozdobą na całym świecie.

Tak, jeśli wisi wysoko i poza zasięgiem dziecka. Nigdy nie wieszaj go nad łóżeczkiem niemowlęcia ani tam, gdzie dziecko może go ściągnąć: łapacz ma sznurki, frędzle i drobne koraliki. To nie jest zabawka.

Część rdzennych twórców i organizacji krytykuje masową sprzedaż łapaczy snów przez ludzi spoza ich kultury, bo dla Odżibwejów to przedmiot z duchowym znaczeniem. Traktujemy te głosy poważnie. Nie udajemy, że nasze łapacze są sakralnymi przedmiotami Odżibwejów: opowiadamy ich historię, podajemy prawdziwy kraj pochodzenia i nie nazywamy ich indiańskimi. Jeśli chcesz wesprzeć samą tradycję, kup łapacz od rdzennych twórców.

Tak. Nasze łapacze snów są robione ręcznie, co potwierdził nasz dostawca. Dlatego każdy egzemplarz może się nieco różnić od zdjęcia układem koralików, piór czy frędzli.

Tradycyjnie łapacz wisi przy miejscu snu, więc najczęściej wybiera się ścianę nad łóżkiem albo okno w sypialni. Długie modele potrzebują wolnego miejsca pod spodem, żeby frędzle swobodnie zwisały. Duże modele bywają ciężkie, na przykład łapacz yin yang z serii Bali waży ok. 800 g. Wybierz hak lub kołek o udźwigu większym niż waga łapacza, którą podajemy w opisie. Trzymaj go z dala od otwartego ognia.

Nie. Tęczowe łapacze, małe i duże z daszkiem, są z bambusa i bawełny, bez piór. Pióra mają na przykład łapacze z serii Bali oraz małe łapacze z drzewem życia (16 i 22 cm). Jeśli wolisz dekorację bez piór, wybierz tęczowy model.

Odżibwejowie wierzyli, że sieć przy kołysce zatrzyma wszystko, co złe w powietrzu. Dziś wiele osób wierzy, że łapacz nad łóżkiem zatrzymuje złe sny i przepuszcza dobre. Nie obiecujemy, że łapacz snów zmieni Twoje sny. Dla jednych jest wieczornym rytuałem i znakiem troski o śpiącego, dla innych dekoracją ściany. Oba powody są w porządku.

Raz na kilka tygodni zdejmij kurz miękkim pędzlem albo suszarką ustawioną na zimny nawiew. Nie mocz piór i nie wieszaj łapacza w wilgotnym miejscu ani na deszczu.

Powieś łapacz na kilka godzin, żeby sznurki i frędzle wyprostowały się pod własnym ciężarem. Splątane końce rozdzielaj palcami, zaczynając od dołu, i nie ciągnij mocno. Jeśli coś przyszło uszkodzone, napisz do nas i dołącz zdjęcia.

Dla wielu katolickich rodzin łapacz snów nie pasuje do sakramentu, więc przed zakupem warto zapytać rodziców. Na urodziny, parapetówkę czy do pokoju nastolatki sprawdzi się bez tych wątpliwości.