Obelisk z orgonitu 90 × 25 mm, miedź, lapis lazuli i żółty awenturyn, ręcznie robiony

Piszesz powieść po godzinach, zawsze przy tym samym biurku pod skosem. Obok lampy stoi wąski obelisk z granatowym lapisem, żółtym awenturynem i miedzią.

Kiedy brakuje słowa, obracasz go w palcach jak ołówek.

Miedź to jeden z pierwszych metali, po które sięgnął człowiek. Ludzie używają jej od co najmniej 10 tysięcy lat, a miedzianą ozdobę z północnego Iraku datuje się na około 8700 rok p.n.e.

Rzymianie nazywali ją aes Cyprium, czyli „metal z Cypru”, bo na tej wyspie wydobywano jej bardzo dużo. Z tej nazwy powstało łacińskie cuprum, a od niego symbol Cu, którego chemicy używają do dziś.

Ötzi, człowiek lodu, którego turyści znaleźli w 1991 roku w Alpach Ötztalskich, miał przy sobie siekierę z ostrzem z prawie czystej miedzi na cisowym trzonku. Żył ponad 5000 lat temu. Dziś większość miedzi trafia do przewodów elektrycznych, a na powietrzu metal z czasem pokrywa się zieloną patyną, taką jak na Statui Wolności.

Awenturyn to kwarcyt z drobnymi, płaskimi wrostkami, które połyskują w świetle. Zielony kolor daje mu fuksyt, mika z chromem. Zielony awenturyn wydobywa się między innymi w Indiach, w okolicach Majsuru i Ćennaju. Twardość ma około 6,5 do 7.

Nazwę dostał od szkła. W XVII wieku w Wenecji rodzina Miotti wytwarzała szkło z miedzianymi iskrami, nazwane avventurina, od włoskiego „a ventura”, czyli „przypadkiem”. Najstarszy zapis o nim pochodzi z 1626 roku. Kamień, który połyskiwał podobnie, przejął nazwę po szkle.

Do dziś krąży opowieść o mnichach, którzy przypadkiem wsypali miedziane opiłki do roztopionego szkła. Nie ma jednak na nią dokumentów starszych niż zapisy o Miottich.