Stożek z orgonitu 90 mm, selenit i czarny turmalin z miedzią, ręcznie robiony

Najdłuższa noc w roku. Gasisz górne światło i zapalasz tylko lampkę przy oknie. Na parapecie stoi wysoki stożek, w którym biel selenitu miesza się z czernią turmalinu i błyskiem miedzi.

Jasne i ciemne w jednej bryle, jak ta noc.

Selenit to przejrzysta odmiana gipsu, czyli uwodnionego siarczanu wapnia. W skali Mohsa wyznacza twardość 2, więc zarysujesz go paznokciem. Nazwa pochodzi od greckiego selene, czyli księżyc. W dawnych księgach selenitem nazywano też kamień księżycowy, więc nie każda stara opowieść dotyczy gipsu.

Pliniusz Starszy pisał około 77 roku o kamieniu lustrzanym, który dawał się dzielić na dowolnie cienkie płatki. Wydobywano go w Hiszpanii, na sto mil wokół miasta Segobriga. Jego okruchami sypano arenę Circus Maximus, żeby była przyjemnie biała. Według XIX-wiecznych tłumaczy chodziło o przejrzysty gips.

W 2000 roku w kopalni Naica w Meksyku bracia Juan i Pedro Sánchez trafili na jaskinię pełną kryształów selenitu. Największe mają około 11 do 12 metrów długości, a powietrze w jaskini nagrzewa się do 58 stopni.

Miedź to jeden z pierwszych metali, po które sięgnął człowiek. Ludzie używają jej od co najmniej 10 tysięcy lat, a miedzianą ozdobę z północnego Iraku datuje się na około 8700 rok p.n.e.

Rzymianie nazywali ją aes Cyprium, czyli „metal z Cypru”, bo na tej wyspie wydobywano jej bardzo dużo. Z tej nazwy powstało łacińskie cuprum, a od niego symbol Cu, którego chemicy używają do dziś.

Ötzi, człowiek lodu, którego turyści znaleźli w 1991 roku w Alpach Ötztalskich, miał przy sobie siekierę z ostrzem z prawie czystej miedzi na cisowym trzonku. Żył ponad 5000 lat temu. Dziś większość miedzi trafia do przewodów elektrycznych, a na powietrzu metal z czasem pokrywa się zieloną patyną, taką jak na Statui Wolności.