Świeca sojowa z kamieniami i bransoletką z ametystu, lapis lazuli i hematytu, Wodnik

Luty, szaro za oknem i urodziny przyjaciela, który od lat czyta horoskop przy śniadaniu. Pudełko z jego znakiem stoi na stole obok tortu. Zanim ktokolwiek zdmuchnie świeczki, na nadgarstku solenizanta jest już fioletowo-granatowa bransoletka.

Do XVIII wieku ametyst zaliczano do kamieni kardynalnych, obok diamentu, szafiru, rubinu i szmaragdu. Potem w Brazylii znaleziono ogromne złoża i cena spadła. Dziś możesz go po prostu trzymać w ręku.

Jego barwę daje naturalne promieniowanie, które działa na odrobinę żelaza w kwarcu. Podgrzany żółknie, a wiele „cytrynów” w sklepach jubilerskich to właśnie palony ametyst.

Rabini wywodzili hebrajską nazwę ametystu, ahlamah, od słowa halam, „śnić”. Tak podaje Easton’s Bible Dictionary: wierzono, że kamień sprowadza sny.

Hematyt to tlenek żelaza i jedna z najważniejszych rud tego metalu. Wypolerowany jest stalowoszary, prawie czarny, ale potarty o szorstką porcelanę zostawia rdzawoczerwoną kreskę. Stąd nazwa, od greckiego haima, czyli „krew”. Twardość ma 5,5 do 6,5.

To jeden z najstarszych materiałów, po jakie sięgali ludzie. Czerwona ochra to glina zabarwiona hematytem, a w jaskiniach Pinnacle Point w Afryce Południowej używano jej już 164 000 lat temu. W biżuterii spotyka się też hematyn, materiał wytwarzany przez człowieka i sprzedawany jako hematyt magnetyczny. Prawdziwy hematyt jest magnetyczny tylko w niewielkim stopniu.

Hematyt jest też na Marsie. W 2004 roku łazik Opportunity znalazł tam mnóstwo małych kulek z hematytem, które zespół nazwał „jagodami”. Takie kulki tworzą się w skałach, przez które przesącza się woda, więc stały się jednym z dowodów, że Mars był kiedyś wilgotny.