Świeca rytualna „Słodka zemsta”

Granat to nazwa całej grupy krzemianów. GIA wyróżnia ponad dwadzieścia gatunków, z których pięć liczy się w jubilerstwie, między innymi pirop i almandyn. Twardość mają 6,5 do 7,5. Nazwa pochodzi od łacińskiego granatus i często łączy się ją z owocem granatu, którego pestki wyglądają podobnie.

Pirop, jeden z najbardziej czerwonych granatów, wziął nazwę od greckiego słowa oznaczającego ognisty. Słynęły z niego Czechy, a Kunz nazwał w 1915 roku granat kamieniem wybitnie czeskim. Czerwone granaty nazywano dawniej karbunkułami, od łacińskiego słowa oznaczającego żarzący się węgielek.

Kunz zanotował w 1913 roku, że w 1892 roku lud Hunza w walkach z Brytyjczykami na granicy Kaszmiru strzelał kulami z granatu. Granat jest twardy, dlatego do dziś robi się z niego papier ścierny do drewna.

Rzymianie robili świece, zanurzając knot w łoju albo w wosku pszczelim. W średniowieczu Kościół wybierał wosk pszczeli, bo palił się czysto i bez przykrego zapachu. Był jednak drogi i niewielu stać było na niego w domu.

Świeca ma też swoje miejsce w polskim kalendarzu. 2 lutego, w święto Matki Bożej Gromnicznej, w kościołach święci się gromnice, a zwyczaj ten sięga IX wieku. Zapaloną gromnicę stawiano w oknie podczas burzy i wkładano do rąk umierającym. Jej nazwa pochodzi od dawnego słowa „gromny”, czyli grzmiący.

Dzisiejsze świece mają za sobą kilka wynalazków. W 1825 roku Chevreul i Gay-Lussac opatentowali świece ze stearyny, a w latach 50. XIX wieku James Young zaczął wytwarzać parafinę. Wosk sojowy, czyli utwardzony olej z soi, pojawił się dopiero na początku lat 90. XX wieku w Stanach Zjednoczonych.

Kwiatowy zapach i nazwa, która rozbawi właściwą osobę. To prezent dla przyjaciela albo przyjaciółki po rozstaniu, z poczuciem humoru.

Gdyby świeca nie pasowała, odeślij ją w ciągu 14 dni. Przy zamówieniu od 199 zł dostawa nic nie kosztuje.