Świeca z kryształami, czakra Gardła

Po polsku mówi się żad, po angielsku jade, i obie nazwy obejmują dwa różne minerały: jadeit i nefryt. Długo uważano je za jeden kamień. Dopiero w 1863 roku francuski mineralog Alexis Damour wykazał, że to dwie odrębne substancje. Jadeit ma twardość 6,5 do 7, a najcenniejszy pochodzi z Mjanmy.

Słowo jade przyszło z hiszpańskiego piedra de ijada, czyli „kamień od boku”. Hiszpanie przywieźli z Ameryki przekonanie, że zielony kamień pomaga na ból boku i nerek. Kunz uważał w 1913 roku, że ten pomysł najpewniej wymyślili sami, żeby podbić cenę. Od łacińskiego przekładu tej nazwy pochodzi też słowo nefryt.

W handlu krąży wiele nazw z tym słowem, jak Crystal Jade, Indian Jade czy Red Jade. Same nie mówią, z jakiego minerału jest kamień. Pod nazwą Indian Jade często sprzedaje się zielony awenturyn, a czerwony kolor bywa efektem barwienia.

Czakra to po sanskrycku „koło”. W 1577 roku indyjski autor Purnananda Jati opisał w traktacie „Szat-czakra-nirupana”, czyli „Objaśnieniu sześciu czakr”, sześć ośrodków wzdłuż kręgosłupa i siódmy nad czubkiem głowy. W innych tradycjach liczba czakr bywała inna.

Zachód poznał ten tekst dzięki książce „The Serpent Power” z 1919 roku, którą Sir John Woodroffe wydał pod pseudonimem Arthur Avalon. Kolory tęczy, od czerwieni u podstawy kręgosłupa po fiolet nad głową, są dużo młodsze. Teozof Charles Leadbeater pisał o barwach czakr w 1927 roku, a tęczowy układ upowszechnił się od lat 70. XX wieku.

Wiśuddha to po sanskrycku „bardzo czysta”. Traktat umieszcza ją u podstawy gardła i opisuje jako lotos o szesnastu płatkach w kolorze dymnego fioletu.

Jej żywiołem jest eter, czyli akasza, a znakiem biały krąg. W dzisiejszej tęczy czakr Wiśuddha jest niebieska.

Owocowy zapach i granatowy kamień na biurko. To prezent dla kogoś, kto uczy, występuje albo pisze.

Paczka wyjeżdża z magazynu w UE, a od 199 zł nie płacisz za dostawę. Na zwrot masz 14 dni.