Labradoryt i tęczowy kamień księżycowy

Skąd bierze się błysk labradorytu

Labradoryt to skaleń. Gdy skała bardzo powoli stygła, w kamieniu powstały cienkie warstewki o nieco innym składzie. Światło odbija się od nich i daje błysk niebieski, zielony, złoty, czasem pomarańczowy. To zjawisko nazywa się labradorescencją i wymaga bardzo powolnego stygnięcia skały. Nie każdy labradoryt błyska, a w tym, który błyska, kolor widać tylko pod pewnym kątem.

Labradoryt z Madagaskaru

Madagaskar to dziś jedno z ważnych źródeł labradorytu. Tamtejsze kamienie mają zwykle niebieskie, szare i zielone błyski. Labradoryt wydobywa się też w Chinach, Australii, na Słowacji i w Stanach Zjednoczonych, a jego występowanie notowano również w Polsce, Norwegii i Finlandii. Labradoryt z Madagaskaru znajdziesz tu w wielu formach: kamień dłoniowy, serce, liść, wieża oraz duże polerowane kamienie: średni, duży i bardzo duży.

Spektrolit, czyli fińska tęcza

Najbardziej kolorowa odmiana nosi nazwę spektrolit. Pokazuje niemal całe widmo barw, od fioletu po czerwień. Znaleziono ją w Finlandii w czasie II wojny światowej, przy budowie umocnień. Słowo „labradorescencja” ukuł z kolei duński mineralog Ove Balthasar Bøggild, który badał, skąd w tym kamieniu bierze się blask.

Tęczowy kamień księżycowy to labradoryt

W handlu nazywa się go tęczowym kamieniem księżycowym, po angielsku rainbow moonstone. GIA wyjaśnia, że to przezroczysty labradoryt, bliski krewny kamienia księżycowego z tej samej rodziny skaleni. Nazwa przyjęła się, bo oba kamienie mają podobny, przesuwający się blask. GIA dodaje, że handel uznał go za osobny kamień, a dziś część osób woli go od klasycznego kamienia księżycowego.

Na mlecznobiałym tle pojawiają się niebieskie, a czasem tęczowe błyski. Klasyczny kamień księżycowy, czyli ortoklaz, ma blask delikatniejszy, niebieskawobiały. Znajdziesz go w kolekcji kamień księżycowy. Tęczowy kamień księżycowy jest tutaj w postaci polerowanych szpiców, zestawu z sercem, kulą, obeliskiem i piramidą, run oraz wahadeł z kulą i Magic.

Kamień zorzy w wierzeniach

Opowieść przypisywana Inuitom mówi o wojowniku, który uderzył włócznią w skały na wybrzeżu Labradoru i uwolnił zorzę polarną. Część jej światła miała zostać w kamieniach. Dlatego wiele osób nazywa labradoryt kamieniem zorzy i łączy go z intuicją i przemianą. Tęczowy kamień księżycowy wiele osób traktuje jak kamień księżycowy i wiąże z księżycem.

Wahadła i biżuteria z labradorytem

• Wahadło z labradorytu z kulą, proste i ciemne, z błyskiem przy ruchu.
• Merkaba Cosmic Navigator i Veilwalker z aniołem, w których labradoryt łączy się z ametystem.
• Psychic Gateway z fluorytem, labradorytem i tęczowym kamieniem księżycowym.
• Naszyjnik z labradorytu i motylem z liścia.
• Runy z labradorytu, w których każdy kamień błyska inaczej.

Pozostałe kamienie znajdziesz w kategoriach wahadła i kamienie i kryształy.

Jak wybrać i jak dbać

Do dłoni wybierz kamień dłoniowy, serce albo liść z labradorytu, który zmieści się w kieszeni. Na biurko lub półkę lepsza będzie wieża albo duży polerowany kamień, który błyska przy każdym spojrzeniu z innej strony. Blask każdego kamienia jest inny, więc Twój labradoryt będzie wyglądał trochę inaczej niż na zdjęciu.

Labradoryt ma twardość 6 do 6,5, czyli trochę mniejszą niż kwarc. Ma też wyraźną łupliwość: przy mocnym uderzeniu może pęknąć wzdłuż płaskich powierzchni. Nie upuszczaj go na twardą podłogę i przechowuj osobno od innych kamieni. Kurz zetrzyj suchą, miękką szmatką.